Al op hele jonge leeftijd wist ik dat ik “anders” was. Maar wat dat “anders” dan precies inhield, waar het vandaan kwam of hoe ik het moest oplossen wist ik niet. Hoe vaak mijn moeder wel niet op een ouderavond te horen kreeg, “Suzanne is wel een druk kind”. Mijn moeder dacht, “ach een druk kind, dat was ik vroeger ook. Ze is een lief kind, doet geen vlieg kwaad. Het zal wel loslopen”. Begrijp me goed, we hebben het hier over de vroege jaren 90. ADHD werd nog niet aan gedacht, want ik was niet hyperactief en ook geen jongetje. Ook als puber voelde ik mij nergens begrepen. Ik noemde mezelf een extravert type; luidruchtig, vrolijk, aanwezig en altijd met 110 dingen tegelijk bezig....

Na 6 maanden op een wachtlijst, stond ik na 10 minuten huilend
weer buiten met een handjevol pillen...

Ik neem je even mee terug in de tijd, naar 2024. Ik sta in België voor de deur bij de psychiater. Daarvoor heb ik 6 maanden op de wachtlijst gestaan. Ik heb namelijk 3 jaar geleden de diagnose ADHD gekregen,
daar drie jaar mee gestruggeld zonder medicijnen, want ik kan het allemaal wel zelf. Maar ik liep zo tegen mijn eigen muren aan, dat ik besloot om
hulp te gaan zoeken en eventueel te kijken wat medicatie voor me kan doen. Deze psychiater schijnt gespecialiseerd te zijn in vrouwen met ADHD, dus hij gaat mij DE tips, tricks en tools geven die ik nodig heb.
Waar ik zo naar gezocht heb…